Şairlerin dilinden Ankara -3- – Dursun Erkılıç

Ankara üstüne laf eden kelamşorlar, demediğini bırakmamış!

Önce kalemlerine yansımış elbette.

Oğlu Can Yücel, “Baharla Ölüm Konuşmaları” yapadursun, baba Hasan Ali Yücel, “Ankara”nın doğumunu anlatır:

Ankara’da doğdu gün;

Öğün Türk oğlu öğün

Tan yeridir Türklüğün

Bahtı ak, taşı kara

Adı büyük Ankara.

Ankaralı olmadığı halde Ankaralılığın kralını yayınlayan ve yaşayan Hasan Hüseyin Korkmazgil, bunun yanı sıra yazmıştır da. “Bulvar İti”nden:

(…)

bir umarsız bulvar iti camekan ışıklarında

anladım ki birdenbire/ kopmuşum toprağımdan

kopmuşum masallara süt emziren akşamlarımdan

köklerim orda sızlar/ yapraklarım bulvarda

resim diye duvarlarda müzik diye ıslıklarda

o çıldırtan deniz orda/ balıklar tablalarda

özlemek orda kalmış/ özlemi sevmek burada

ferhat’sa mendil açmış dileniyor güvenpark’ta

(…)

Ceyhun Atıf Kansu, Ankara’nın en mühim caddesine ismini verdirecek kadar Ankara sevdalısıydı. O da görkemli dizeleriyle “Ankara Kalesi”nden seslenerek gezdirsin bizi:

Gönlüm müdür dalgalanan

Bu eski burçlarda böyle.

Bir sabah yelidir dolan

Kalbe vatan sevgisiyle.

Hatip çayına doğru, bak

İner o kartal yuvası.

Coşkun masallara konar,

Güler Ankara ovası.

(…)

Ceyhun Ankara’ya âşık

Yârini bulur düşünde;

Gönlüme vurmuş bin ışık,

Kaleler uyur döşünde.

Çağrı Gürel, “Yakışıklılığını Hiçbir Zaman Yitirmeyecek Olan İhtilâle Boyanmış Bir Adamın Görüp de Söyleyemediği” hallerin içene çekiyor bizi:

Ankara

İhtilalim uzaklaşıyor

Yaklaştıkça sana

Kaya gölgesinden çıkıp da

Şu Kızılay Meydanı’nda

‘Sesini kıs’ diyemiyorum

Akşam ezanıyla

Söylenen şarkılara

Ankara?!…

Ahmet Telli, “Ankara’da”yken;

“Posta Caddesi, Taşhan, Karpiç ve diğerleri

Ama artık meyhaneler kalmadı Ankara’da

Belki bundandı Cemal Süreya’nın Kızılay’da

Huzursuz bir zürafa gibi dolaşması”

Şairane Ankara turumuz diğer ozan dostlarla sürecek…